Yok bana bu cihanda bir yer

Hani şarkıda diyor ya; “yok bana bu cihanda bir yer” tam şarkının o kısmında takılıp kalmışım gibi• uzun zamandır yerimi bulamıyorum. Annesini pazarda kaybedip her gördüğü eşarplı kadına sarılıp anne diyen o çocuğun çaresizliği ile yolumu bulmaya çalışıyorum. Sahi benim bu dünyada amacım ne, 

ne için yaşıyorum¿ Bu sorulara cevabım hazır. “Kulluk”; bu öyle basit bir kelime ki, iki hecede bir çırpıda ağzından çıkıyor. Önü arkası yok tek başına dimdik kimseye boyun eğmeksizin. Ama öyle zor bir kelime ki, kimseler üstesinden gelemiyor. Üzerine sempozyumlar düzenleniyor, kitaplar yazılıyor, koca koca profesörler bir dizi dersler veriyor. Allah aşkına yok mu bu kelimenin telaffuzu zor yaşaması kolay bir eş anlamlısı? Yazılan çizilen her şey iyi güzel ama yaşama noktasında takılıp kaldım, kelimenin ilk harfinin hakkını bile verecek bir ömür sürmedim. Zaman geçiyor tik tak saat sesleri, yolumu kaybettim. Beni bu boşluk hissinden kurtaracak kutlu bir yola ihtiyacım var. Ömrünü nerede geçirdin sorusuna verecek fiyakalı bir cevabım olsun istiyorum. Uzun zamandır nereye ait olduğumu bilmeden oradan oraya süründüm. Hayatım boyunca birçok şehirde yaşama fırsatı yakaladım ama hiçbirinde kalbimdeki o yerini bulmuşluk hissine rastlamadım. Özel diyordu bir şiirinde “ yerimi yadırgadım, yerim olmadı kendi mezarımdan başka.” Ölünce bir partizan gibi öleceğim savaşmış ama niye savaşmış kim için hizmet etmiş bilemeyeceğim.korkuyorum işte bu şekilde ölmek istemiyorum Allah’ım. Bana yerimi yurdumu göster beni bir kalbin içine yerleştir ki nereye gidersem gideyim daima kendimi evimde hissedeyim. Rabbin ayetlerinden birinde; “Allah’ın doğru yola yönelttiği kişi hidayete ermiştir; O kimi saptırırsa işte onlar da kaybedenlerin ta kendileridir.”   diye  geçer. Allahım bana yolumu, yönümü göster. Hangi yıldızı takip edeceğim bu gece karanlığında bilmiyorum ama beni hidayete tabi olanlardan eyle ki kitabın sonunda hüsrana uğramış kullarının arasında adım geçmesin. Amin…